sanat hayatıma yeniden döndüğüm için mutluyum.
resmime, kalemime yeniden kavuştuğum için içimin bir yanı huzura erdi bile diyebilirim.
keşke hayatımın her günü böyle gerçeküstü olsa.
yanımda sevinç de olsaydı keşke. beraber resim yapsaydık boyalarımızla.
şimdi zihnimin mahsenlerine dalma zamanı.
derste sıkılınca defterin-kitabın köşesine bir şeyler karalardım, çoğu da manasız şeyler. bazen beğenirdi sevinç, bazen hemen defterimi kendi önüne çekip, resmimi taş gibi kızlara döndürecek şekilde modifiye ederdi. ben de ona hep takılırdım: "biraz çirkin insan çiz! yaratık çiz!" o da bana cevaben "biraz güzel kız çiz!" derdi. ben de "ya ben senin gibi güzel burun çizemediğimden böyle çiziyorum" derdim ki doğrudur, hala da burun çizemem.
bugün sıkıldım, bir şeyler karaladım defterime. okul başladığından beri hiç bir karalama yapmamıştım defter-kitaba. zaten düşünüyorum da ben kendime çok yabancılaştım. her neyse, bir şeyler karaladım defterime. yanımda beni izleyen biri yoktu. yaptığımı göstereceğim biri yoktu.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder