İyi kötü tutunacak bir dal ararsın hayatta. kimi zaman somut bir şeydir bu, kimi zamansa ifade edilemeyecek yoğunlukta soyut bir şey. zaman zaman değişir tutunduğun dal . kimi zaman sen bırakırsın, kimi zaman o seni bırakır. ama başın dara düştüğünde, kalbin seni boğacak gibi olduğunda, akciğerlerine yeteri kadar oksijen dolmadığında, dağa küstüğünde ve dağın haberi olmadığında, bütün ampuller patlayıp da karanlıkta kaldığında, insanları aradığında ve tam da aradığın sırada hepsinin yapacak bir işi olduğunda (ne zaman bir dosta gitsem evde yoklar-metin altıok)bir şeye daha başlamadan o şeyin sonunu düşünüp yorulduğunda ve daha nice bezginliklerle akraba olduğunda durup düşünürsün. bütün sesler susar o anda. ya da sen sağır olursun, bilemiyorum. kafan bedenine ağır gelir. o an kafanı yerinden çıkarıp, içini açıp, bir yere boşaltmak istersin. daha az şey bilip, daha çok memnun olmak istersin sadece. kendini suçlamadığın, mutluluktan ölebileceğin tek bir an yaratmak istersin yalnızca. ama o kadar yorgun olursun ki vazgeçmek daha kolay gelir. sonra yine durursun. yine tüm sesler kesilir. kalbinin sesini duyarsın bu sefer. düşündüğünde hala heyecanlanabildiğin bir şeyler kaldı mı şu uzay boşluğunda?
tüm insanlar gözünün önünden geçer. ama kim seni, sen kötüyken bile sevmeye devam eder ki? "hala umut ettiğim bir şeyler olmalı, birileri değil" diye geçer aklından. çünkü en nihayetinde insanlar iklimlerden daha değişkendir. hayvanlardan daha değişken, tanrılardan daha değişken.
başka bir şey lazım bana dersin, derinlerde bir yerde sakladığım ve kimselere söylemediğim. eğer o da olmasa ne bağlayacak ki beni, ne kurtaracak, neye inanacağım dersin.
bulursun sonra.
kelimeler her şeye muktedir çünkü. yazı bildiğin en sağlam halattır.
(resim: nick drake)
